«Чалавек нараджаецца не дзеля слёз і ўсмешак, а дзеля дабра бліжніх сваіх братоў».

Мая маці нарадзілася вунь там я паказваю на вёску якой адсюль амаль відаць за бярозай яварам і хвояй на Беняконі дзе ты Іза нарадзілася ў 1935 годзе і адкуль цябе забралі сярод ночы праз пяць гадоў. Прамая галоўная вуліца М11. Магіла Марысі. З зацішнага боку касцёла. Чыста-белы касцёл з выцвілымі падваконнямі і вокнамі з рубінавымі крыжамі. Тры крамы з аднаго боку. Ozon. З другога банк і крама ўсялякіх тавараў. Усе гавораць па-руску па-беларуску і тут усё яшчэ шмат палякаў. Старэйшы за мяне мужчына і я крыху размаўляем. *Мая жонка там унутры.* Мы ўсміхаемся і ківаем галовамі а ён ідзе далей. Школа. Чыстая, прыгожа ўпарадкаваная і гасцінная і кветкі і выявы Другой сусветнай / Вялікай Айчыннай вайны на сценах ля ўвахода. З намі размаўлялі трое супрацоўнікаў ніхто не чуў пра Масевіч але старая школа дзе яна выкладала згарэла ў 1986 годзе музей быў замкнёны куры сабакі задаволеныя дагледжаныя не ўскрайкі драцяныя платы вакол кожнага сада дзе ўсё дагледжана ўпарадкавана, цішыня, павага адно да аднаго. Годнасць. Іза, вось мая каханая Магда мая жонка, якая гаворыць па-руску і па-польску з беларусамі, літоўцамі, рускімі і палякамі. Такая ўдзячнасць за тое што ўбачыў гэтую поўную годнасці, гасцінную, знітаваную з зямлёй вёску зямную і лясную цвярдыню. І якая зямля ўсё расце. і здаецца што кола замкнулася. Так часта хацеў быць тут. Адчуць зямлю якую мая маці адчула першай кампенсаваць гады страты ці можна ўбачыць фотаздымак немаўляці дык вось немаўля цяпер тут і прыхілілася да сцяны з зацішнага боку касцёла святога Яна Хрысціцеля дзе цябе хрысцілі. Напэўна мы прайшлі міма дома куды цябе прынеслі перш чым у цябе забралі дом і ніколі не вярнулі. Ты нарадзіла вочы, рукі і сэрца і цяпер мы зноў тут праз 86 гадоў. Мы вярнуліся. Мы зноў тут мы перайшлі мяжу. Мы ніколі не забудзем нікога з вас «Чалавек нараджаецца не дзеля слёз і ўсмешак, а дзеля дабра бліжніх сваіх братоў».